Bez wiwatów, 7 września Minor Planet Center przyporządkowało numer planetoidy 134340 Plutonowi. To posunięcie przybliża Plutona nazewniczo do kategorii mniejszych ciał Układu Słonecznego, których orbity są znane. Jego nowe “towarzystwo” w katalogach to numerowane poczynając od 1 – Ceres , potem 2 – Pallas, 3 – Juno, 4 – Westa i dalej, 134336 ciał aż do Plutona. Do tej listy należą tak ciekawe obiekty jak 433 Eros, 1862 Apollo, 3200 Phaeton, 50000 Quaoar.

Centrum ds. Mniejszych Planet (Minor Planet Center – MPC) działa przy Smithsoniańskim Obserwatorium Astrofizycznym, pod auspicjami III oddziału Międzynarodowej Unii Astronomicznej (IAU). Jest odpowiedzialne za nazewnictwo mniejszych ciał w Układzie Słonecznym, takich jak planetoidy, komety, naturalne satelity planet. Wydaje co pełnię Księżyca Cyrkularz Mniejszych Planet (Minor Planet Circular) w którym zawarte są obserwacje astrometryczne, dane dotyczące orbit i efemerydy mniejszych ciał Układu Słonecznego jak i komet. W nim są publikowane nazwy i numeracja różnych obiektów, co ujednolica system porozumiewania się wśród astronomów. Słysząc “planetoida 433” można również przeszukać codziennie publikowany Elektroniczny Cyrkularz Mniejszych Planet gdzie znajdziemy na jej temat dokładniejsze informacje.

Planetoida Eros widziana przez sondę NEAR-Shoemaker. Misja sondy zakończyła się pionierskim, pierwszym w historii astronautyki lądowaniem na planetoidzie, właśnie na Erosie. Eros większość swej historii spędził krążąc w głównym pasie planetoid, a obecnie krąży na orbicie bliskiej Ziemi. Naukowcy znaleźli na nim ok. 10 razy mniej drobnych kraterów niż pierwotnie przypuszczano.

Odkryta w 1804 roku planetoida Juno znajduje się w Pasie Głównym pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza. Ma około 245 kilometrów średnicy. Zdjęcia zostały wykonane 2,5-metrowym teleskopem w Mount Wilson Observatory.

Do niedawna największa planetoida (od 24 sierpnia będąca już planetą karłowatą) została odkryta jako pierwsza przez włoskiego astronoma Giuseppe Piazzi’ego 1 stycznia 1801. Poszukiwał on planety znajdującej się według reguły Titusa-Bodego pomiędzy Marsem a Jowiszem. Nie wiedziano wówczas, że w tym miejscu zamiast planety powstał rozciągnięty w przestrzeni pas planetoid.   Średnica Ceres to ponad 900 km; wśród planetoid pasa głównego jest obiektem największym i najbardziej masywnym. Szacuje się że jej masa stanowi około 1/3 masy wszystkich pozostałych planetoid. NASA planuje w roku 2015 badanie bezpośrednie Ceres za pomocą sondy kosmicznej Dawn.

Nowe oznaczenie Plutona jest ściśle powiązane z niedawnym głosowaniem IAU na temat definicji planety.

Długość sześciocyfrowej liczby oznaczającej Plutona wynika z lawinowo rosnącej liczby odkryć planetoid w ostatniej dekadzie (pod koniec 1996 roku najwyższym numerem było 7367 Giotto!). W cyrkularzu zawarte są także numery dla dużych ciał zaneptunowych. Numer 136199 powędrował do 2003 UB313, 136108 do 2003 EL61, a 136472 do 2005 FY9.

Timothy B. Spahr, tymczasowy dyrektor Centrum mówi, że przypisywanie stałych numerów owym dużym, odległym obiektom “nie wyklucza posiadania przez nich odrębnych nazw, publikowanych w odrębnych katalogach takich ciał”. Spahr zastąpił na stanowisku poprzedniego dyrektora Centrum, pełniącego swą funkcję nieprzerwanie od 1978 roku. Jeśli tendencja wzrostowa ilości odkryć planetoid utrzyma się, to w MPC będą mieli pełne ręce roboty. Właśnie tego oczekujemy.

Autor

Krzysztof Suberlak